Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Ακτινιδιάς
[wptb id=14193]
Περισσότερα...
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Αβοκάντο
[wptb id=15481]
Αμυγδαλιά – Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης
[wptb id=15839]
Η αμυγδαλιά είναι φυλλοβόλο δένδρο ύψους 4 -12 μέτρων, με έναρξη ανθοφορίας στα μέσα Ιανουαρίου έως μέσα Μαρτίου, ανάλογα την ποικιλία. Το δέντρο ξεκινά να παράγει καρπό από το 3ο με 4ο έτος ζωής του, σε πλήρη καρποφορία εισέρχεται στο 8 ο με 9 ο χρόνο, ενώ η παραγωγική ζωή του αγγίζει τα 50 χρόνια.
Η περίοδος συγκομιδής κυμαίνεται από τέλη Αυγούστου ως αρχές Σεπτεμβρίου. Η ιδανική στιγμή για συγκομιδή είναι όταν το εξωκάρπιο σκισθεί πλήρως. Η απόδοση κάθε δέντρου υπολογίζεται από 5 ως 15 κιλά αμυγδάλων, ανάλογα με την ποιότητα του εδάφους.
Η αμυγδαλιά μπορεί να αναπτυχθεί και σε πετρώδη, άγονα, ξερά ή ασβεστούχα εδάφη. Παρόλα αυτά ικανοποιητική παραγωγή επιτυγχάνεται με μέσης σύστασης, γόνιμα εδάφη με επαρκή αποστράγγιση.
Το δένδρο χρειάζεται ξηρά και θερμά κλίματα, χωρίς βροχές και δυνατούς ανέμους. Η έντονη υγρασία προκαλεί μυκητιάσεις και προσβολές από βακτήρια. Η αμυγδαλιές που χρειάζονται τις μέλισσες για την γονιμοποίησή τους, πρέπει να εγκαθίστανται σε απάνεμη θέση.
Το σημαντικότερο στάδιο ανάπτυξης που η καλλιέργεια αυτή απαιτεί πότισμα, είναι κατά τον σχηματισμό της ψίχας (μέσα Μαΐου – 20 μέρες μετά), και τέλη Αυγούστου – μέσα Σεπτεμβρίου / και ενδιάμεσα, ανάλογα με τις βροχές και τη γονιμότητα του εδάφους.
Τα αμύγδαλα πωλούνται νωπά η ψημένα, με κύρια χρήση στη ζαχαροπλαστική. Ωστόσο, χρήση έχουν και στην κοσμετολογία, για την παραγωγή αμυγδαλέλαιου και αιθέριου έλαιου. Το κέλυφος του αμυγδάλου κυρίως χρησιμοποιείται για καύση, ωστόσο έρευνα έδειξε ότι ένα μέρος του (20%) είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες, άμυλο και λιπαρά, γεγονός που, με κάποια επεξεργασία, το καθιστά ιδανικό για ζωοτροφή.
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Μηλιάς
[wptb id=14263]
Η μηλιά κατάγεται από την Κεντρική Ασία και κυρίως από τα νότια του Καυκάσου.
Από τις πιο διαδεδομένες ποικιλίες στην Ελλάδα, είναι Red Delicious, Golden Delicious και τα Granny Smith , Delicious, Gala, Πιλαφά, Jonagold, Φιρίκια, Rome Beauty, Baldwin κ.α
Η μηλιά χρειάζεται ψυχρό και υγρό κλίμα. Προοδεύει όπου εξασφαλίζονται έντονο χειμερινό ψύχος (για τη διακοπή του λήθαργου των οφθαλμών) και δροσερό καλοκαίρι, (δεν ευδοκιμεί σε θερμοκρασίες άνω των 24 °C). Η μηλιά απαιτεί αρκετή εδαφική υγρασία, ειδικά τους θερινούς μήνες. Έχει ανάγκη 1000 mm νερού το χρόνο, και τα μισά από αυτά καταναλώνονται κατά τον Ιούλιο και Αύγουστο.
Την εντοπίζουμε σε υψόμετρο ως και 1500 μέτρων. Φημίζεται ότι οι ορεινές περιοχές είναι κατάλληλες για την παραγωγή κόκκινων μήλων, και οι πεδινές για τη παραγωγή πράσινων και κίτρινων μήλων.
Το υπέδαφος της μηλιάς θα πρέπει να αποστραγγίζεται επαρκώς, διότι οι ρίζες της είναι ευαίσθητες στην περίσσεια νερού. Το ιδανικό έδαφος έχει αμμοπηλώδη σύσταση, ενώ αποφεύγονται τα εδάφη με υψηλή περιεκτικότητα ασβεστίου και αργίλου. Η μεγάλη συγκέντρωση ασβεστίου έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση τροφοπενιών στο δένδρο. Το pH του εδάφους πρέπει να είναι από 6,2 έως 6,8.
Οι μηλιες λιπαίνονται με άζωτο κάθε χρόνο, όπως και με τα λοιπά θρεπτικά στοιχεία που εχει ανάγκη (σίδηρος, μαγγάνιο, μαγνησιο, ψευδάργυρος και βόριο) αλλά και με ιχνοστοιχεία που εφαρμόζονται διαφυλλικά, για την μέγιστη απορρόφηση τους. Το άζωτο είναι απαραίτητο να εφαρμόζεται από τέλη Μαρτίου μέχρι τέλος καλοκαιριού, όταν η λίπανση γίνεται μέσω του νερού της άρδευσης.
Οι χειμερινές επεμβάσεις στο δέντρο της μηλιάς κρίνονται απαραίτητες, για τη μείωση του πληθυσμού των εχθρών της (ακάρεα, έντομα, μύκητες και βακτήρια). Η καταπολέμηση των εντόμων και των ακάρεων επιτυγχάνεται με ψεκασμούς με ορυκτέλαια, με συνθετικά πυρεθροειδή ή οργανοφωσφορούχα εντομοκτόνα. Επιβάλλεται να πραγματοποιούνται χειμερινοί ψεκασμοί σε οπωρώνες που παρουσίασαν έντονο πρόβλημα από τα παραπάνω την προηγούμενη χρονιά.
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Αχλαδιάς
[wptb id=14209]
Η αχλαδιά έχει ανάγκη το ξερό και το ζεστό καλοκαίρι. Αναπτύσσεται σε βαθιά εδάφη, που στραγγίζονται καλά, όχι όμως σε ελαφρά και ξηρά . Δεν αντέχει την υψηλή υγρασία και τους ανοιξιάτικους παγετούς.
Πριν την άνθιση είναι ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες, μετά την άνθιση δεν αντέχει κάτω από τους -2 βαθμούς Κελσίου. Το ιδανικό pH για την ανάπτυξη της θεωρείται το 5.8 – 8.0. Σε εδάφη που είναι πλούσια σε ασβέστιο παρατηρούνται σημάδια γήρανσης, ενώ η αχλαδιά είναι πολύ ευαίσθητη στα άλατα του αρδευτικού νερού. Το προτιμότερο υψόμετρο καλλιέργειας της αχλαδιάς είναι περίπου τα 250 ως 350 μέτρα και μέση θερμοκρασία 7 – 8 ᵒC
Οι ποικιλίες διακρίνονται σε καλοκαιρινές (Τσακώνικη ή Κρυστάλλι, Coscia, Κοντούλα, Βουτυράτη, Δουκέσσα, Santa Maria , Dr. J. Guyot) και φθινοπωρινές (Abate Fetel, Packham’s Triumph, Passa Crassana, Kaiser Alexander ή Bosc, Conference)
Η φροντίδα της αχλαδιάς χωρίζεται σε 4 περιόδους.
1η περίοδος: Νοέμβριο, Δεκέμβριο, Ιανουάριο μέχρι και αρχές Φεβρουαρίου πρέπει να κλαδευτούν τα δένδρα με σκοπό να απομακρυνθούν οι βλαστοί που πιθανόν έχουν προσβληθεί Ακόμη πρέπει να πραγματοποιηθεί έλεγχος για ζιζάνια και να γίνουν ψεκασμοί με χειμερινό εντομοκτόνο στη περίπτωση που έχει εμφανιστεί ψύλλα.
2η περίοδος: Φεβρουάριο, Μάρτιο, και Απρίλιο πρέπει να κοπούν τα ζιζάνια, να πραγματοποιηθεί εφαρμογή αζώτου και αν χρειάζεται καλίου και φωσφόρου. Επίσης πρέπει να πραγματοποιηθεί έλεγχος για έντομα και για φουζικλάδιο και να γίνει το πρώτο αραίωμα των καρπών.
3η περίοδος: Μάιο, Ιούνιο, και Ιούλιο πραγματοποιείται άρδευση, αραίωση με το χέρι, έλεγχος για εχθρούς και ασθένειες και οι καλλιεργητές εφαρμόζουν Ν, Ρ και Κ μέσω της άρδευσης.
4η περίοδος: Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο γίνεται έλεγχος για εχθρούς, ασθένειες, άρδευση, ζιζάνια και πραγματοποιείται αφαίρεση προσβεβλημένων τμημάτων.
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Βερυκοκιάς
[wptb id=14315]
Ανήκει στην ίδια οικογένεια με τη δαμασκηνιά, τη ροδακινιά, τη βυσσινιά, την αμυγδαλιά και τη κερασιά.
Η βερικοκιά έχει ανάγκη από κρύο χειμώνα και θερμό καλοκαίρι για να αποδώσει. Σε ήπιο χειμώνα δεν ανθίζει κανονικά και χάνει τους οφθαλμούς της. Είναι πολύ ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες εώς και -25 ᵒC . Στην Χαλκιδική παρατηρείται οφθαλμόπτωση την άνοιξη, λόγω απουσίας χαμηλών θερμοκρασιών (ποικιλία Luizet).
Η βερικοκιά χρειάζεται καλά στραγγιζόμενα, βαθιά και πηλώδη εδάφη, ενώ ακατάλληλα θεωρούνται τα ξηρά και αμμώδη. Το κατάλληλο pH χώματος κυμαίνεται μεταξύ 6.0-7.0, και έχει περιορισμένη ανθεκτικότητα στα άλατα (νερού και εδάφους).
Το δέντρο είναι ευαίσθητο σε ασθένειες και δεν πρέπει να φυτεύεται σε περιοχές με υγρή και βροχερή άνοιξη. Ευδοκιμεί σε περιοχές με ήλιο.
Οι βερικοκιές έχουν την τάση να παράγουν περισσότερους καρπούς από όσους θα έπρεπε. Το αραίωμα των καρπών μειώνει αυτό το φορτίο, βοηθά στην ανάπτυξη μεγαλύτερων καρπών και ευνοεί την πρώιμη ωρίμανση.
Η σωστή στιγμή συγκομιδής είναι πολύ σημαντική για την ποιότητα του καρπού. Η γεύση και το άρωμα δεν αναπτύσσονται ποτέ σε καρπό βερικοκιάς που έχει κοπεί πριν την φυσιολογική του ωρίμανση. Η συνεκτικότητα του καρπού είναι ένας αξιόπιστος παράγοντας για την συγκομιδή. Για καλύτερη συνεκτικότητα και γευστική ποιότητα τα δένδρα δεν πρέπει να ποτίζονται πριν από την συγκομιδή. Οι ημέρες από την πλήρη άνθηση είναι ένας καλός δείκτης για την συγκομιδή λόγω των σχεδόν αμετάβλητων συνθηκών ανάπτυξης των δένδρων.
Οι ποικιλίες με μικρές απαιτήσεις σε κρύο είναι οι Quardi , Amor Leuch, Μπεμπέκου, Aurora, Paviot, Luizet, Early Orange, Stella, Ninfa, Άργους.
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Δαμασκηνιάς
[wptb id=14224]
Η δαμασκηνιά ευδοκιμεί σε διάφορα εδάφη, όμως αποδίδει καλύτερα σε βαθιά, ελαφρά, ασβεστώδη και μέσης σύστασης εδάφη, που αποστραγγίζονται καλά.
Είναι ευαίσθητη στους ισχυρούς ανέμους αλλά προσαρμόζεται εύκολα και ευδοκιμεί ικανοποιητικά σε διάφορες κλιματικές συνθήκες. Η υψηλή ατμοσφαιρική υγρασία και οι τακτές βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας την άνοιξη, αποτελούν δυσμενείς συνθήκες για τη καλλιέργειά της, καθώς ευνοείται η ανάπτυξη της μονίλιας
Η δαμασκηνιά αποδίδει ικανοποιητικά από τον 3ο-5ο χρόνο ζωής της, και παραγωγική της περίοδος υπολογίζεται σε 30-40 χρονιά.
Η φύτευση των δενδρυλλίων γίνεται από το Νοέμβριο, μετά τη φυλλόπτωση, ως την αρχή της άνοιξης, πριν εμφανιστούν οι οφθαλμοί. Η απόσταση φύτευσης επιλέγεται ανάλογα με την ποικιλία του δέντρου και τη γονιμότητα του εδάφους. Συνήθως φυτεύονται στα 6 – 7 μέτρα σε ελεύθερα σχήματα , και 3 – 4 μέτρα για τα γραμμοειδή σχήματα μόρφωσης.
Η απόδοση καρπών ανέρχεται σε 2,5-3 τόνους/ στρέμμα περίπου και η περίοδος συγκομιδής αυτών είναι απο Ιούλιο ως Σεπτέμβριο (ανάλογα με την ποικιλία και την περιοχή).
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Ελιάς
[wptb id=14231]
1. ΦΑΣΗ ΑΖΩΤΟΥ
– Χειμερινό βόριο: Ο συνδιασμός βόριου (B) , μαγνήσιου (Mg) και ψευδάργυρου (Zn), αυξάνει το ιξώδες των χυμών στον κορμό του δέντρου, με αποτέλεσμα την αποτελεσματική προστασία του από την παγωνιά.
– Μετά το κλάδεμα: Το 90% των ετήσιων αναγκών της σε άζωτο (N) υπάρχει αμέσως μετα το κλάδεμα (Φεβρουάριο – Απρίλιο). Η παροχή άμεσου αζώτου διαφυλλικά στο δέντρο βοηθάει να δημιουργήσει δεύτερες και τρίτες καρποφόρες διακλαδώσεις, ενώ αποφεύγεται ο σχηματισμός λαίμαργων κλαδιών. Έτσι επιτυγχάνεται η αύξηση της παραγωγής των ανθών, και κατ’ επεκταση των καρπών. Με τη σωστή τροφοδότηση της ελιάς με άζωτο σε αυτήν την φάση, επιτυγχάνεται η καρπόδεση κάθε χρόνο.
– Εαρινό βόριο:
– Μετά από 15-20 μέρες: Κρίνεται απαραίτητη η αναπλήρωση του βορίου, διότι το μεγαλύτερο μέρος του έχει καταναλωθεί ως το τέλος της πρώτης φάσης. Η τροφοδότηση με βόριο σε αυτό το σημείο συνεχίζει ομαλά την επιτάχυνση της ανθοφορίας και της καρπόδεσης.
2. ΦΑΣΗ ΦΩΣΦΟΡΟΥ
– Ο φώσφορος (P) έχει πολύπλευρο ρόλο στην ελιά. Βοηθά στην ανάπτυξη και την ενδυνάμωση του ριζικού συστήματος, προωθεί την καρπόδεση και αυξάνει τα λιπαρά και τα σάκχαρα στον καρπό (επιταχύνοντας τους πολυμερισμούς των πρωτεϊνών, των σακχάρων και των τριγλυκεριδίων). Επίσης βοηθά στην ανάπτυξη μεγαλύτερης αλυσίδας στα μακρομόρια, εμπλουτίζοντας έτσι τον καρπό σε ελαϊκό και λινολενικό οξύ (δομικά στοιχεία του ελαιόλαδου).
– Μετά από 15-20 μέρες: Με τον συνδιασμό φωσφόρου (P), καλίου (K) και μαγνήσιου (Mg), συνεχίζουμε την τροφοδότηση της ελιάς με φώσφορο, ενώ παράλληλα προετοιμάζουμε το δέντρο για την επόμενη φάση, αυξάνοντας σταδιακά το κάλιο. Το μαγνήσιο και το ασβέστιο (Ca), είναι απαραίτητα στοιχεία στα πυρηνόκαρπα. Προωθούν την ελαστικότητα του περιβλήματος των καρπών, κάνοντας του ανθεκτικότερους σε ασθένειες και σε έντομα, και ταυτόχρονα βοηθούν την παραγωγή ξηλίνης και λιγνίνης, στοιχεία απαραίτητα για τον σχηματισμό του πυρήνα του καρπού.
3. ΦΑΣΗ ΚΑΛΙΟΥ
– Στο σημείο αυτό τροφοδοτούμε με το τελευταίο φώσφορο του έτους, συνεχίζουμε την αύξηση του καλίου, σε συνδιασμό με βόριο ( γενικός συντελεστής ανάπτυξης ).
– Μετά από 15-20 μέρες:
– Αυξάνουμε απότομα τα επίπεδα καλίου, ώστε να διεγερθεί ο φυσικός αυτοματισμός του δέντρου που το αναγκάζει να προωθήσει τα ζωτικά συστατικά και τους χυμούς του στον καρπό, που προκαλεί την αύξηση του βάρους του.
Λόγω των χαμηλών επιπέδων αζώτου και των αυξημένων επιπέδων του καλίου, εμποδίζεται αυτόματα η παραγωγή λαίμαργων κλάδων.- Η τελική δόση εφαρμόζεται στην τελική φάση καρπόδεσης.
Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης Φιστικιάς
[wptb id=14327]
Η φιστικιά κατάγεται από το Ιράν. Στην Ελλάδα ξεκίνησε να καλλιεργείται στην Αίγινα, περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα. Πλέον στη χώρα μας καλλιεργούνται 29.000 στρέμματα, με απόδοση περίπου 2,700,000 κιλά ετησίως.
Η καρποφορία της φιστικιάς ξεκινά κατά τον 4ο χρόνο ζωής της, ενώ πλήρη παραγωγή αποδίδει από τον 8ο χρόνο κι έπειτα. Ο χρόνος ζωής της μπορεί να αγγίξει μέχρι και τα 100 χρόνια. Τα μικρά δέντρα εμφανίζουν αυξημένες ανάγκες σε άζωτο.
Η φιστικιά δεν αντέχει την υγρασία. Προτιμά περιοχές με μεγάλη ξηρασία εδάφους, αλλά και αέρα. Ευδοκιμεί σε κρύο όμως βραχύ χειμώνα, χωρίς πολλές και έντονες βροχές, και μακρύ, θερμό καλοκαίρι. Οι ρίζες της εισχωρούν σε μεγάλο βάθος κάνοντας το δέντρο πολύ ανθεκτικό στην ξηρασία. Το δέντρο της Αιγινίτικης φιστικιάς προτιμά τα βαθιά, ξηρά, αμμοπηλώδη και ελαφρώς όξινα εδάφη, πλούσια σε ανθρακικό ασβέστιο.
Η συγκομιδή των καρπών ξεκινά από τέλη Αυγούστου ως μέσα Σεπτεμβρίου. Το ποσοστό των ανοικτών καρπών ανέρχεται στο 50 με 70 %. Παρατηρούνται αρκετοί κούφιοι καρποί (παρθενοκαρπία), γεγονός που εξαρτάται ως έναν βαθμό από την ποικιλία του δέντρου.
Στις περισσότερες καλλιέργειες φιστικιάς, ανά μία σεζόν παρατηρείται μεγάλη παραγωγή, και την επόμενη πολύ μειωμένη (παρενιαυτοφορία). Το γεγονός αυτό κατά κύριο λόγο οφείλεται στην ελλιπή λίπανση της καλλιέργειας.
Καρυδιά – Σύστημα Διαφυλλικής Λίπανσης
[wptb id=14055]Η καρυδιά είναι φυλλοβόλο δέντρο, που με ευνοϊκές συνθήκες φτάνει έως και τα 25 μέτρα ύψος, με διάρκεια ζωής να κυμαίνεται στα 30 – 40 χρόνια. Τα δέντρα καρποφορούν στα 7 – 10 χρόνια από τη φύτευση και η απόδοση τους υπολογίζεται από 1.5 ως 7.5 τόνους ανά εκτάριο, αναλόγως με την περιοχή και την ποιότητα του εδάφους.
Η κατάλληλη ποικιλία επιλέγεται ανάλογα με το υψόμετρο της περιοχής της εγκατάστασης. Στην Ελλάδα ευδοκιμεί η ποικιλία Chadler , που θεωρείται ανθεκτικότερη στις ασθένειες και κατάλληλη για ορεινές και ημιορεινές περιοχές.
Η καρυδιά ευδοκιμεί σε εδάφη όπου το ριζικό της σύστημα αναπτύσσεται ελεύθερα σε βάθος μέχρι 3-3,5m και είναι απαιτητική σε νερό. Η μεγαλύτερη ανάγκη ποτίσματος ορίζεται από Ιούνιο μέχρι Οκτώβριο. Δεν επιδέχεται ιδιαίτερο κλάδεμα, ωστόσο ο καθαρισμός της είναι απαραίτητος, ώστε να κοπούν οι κλώνοι που χαλούν το σχήμα, τα λαίμαργα και τα ξερά κλαδιά.
Η συγκομιδή ξεκινά στα μέσα Σεπτέμβρη και συνεχίζει ως το Νοέμβρη. Συνήθως επιτυγχάνεται με τα χέρια, αλλά και με μηχανικά μέσα.
Η καλλιέργεια της καρυδιάς αποτελεί μια καλή λύση συμπληρωματικού εισοδήματος, καθώς εξαπλώνεται χρόνο με τον χρόνο. Κι αυτό γιατί η ζήτηση της αγοράς υπερβαίνει τις διαθέσιμες ελληνικές ποσότητες καρυδόψιχας, η ελληνική ποιότητα υπερέχει ποιοτικά από τις ασιατικές και οι ποσότητες που εξάγονται από τη χώρα μας είναι ελάχιστες.